حسنک،یادت هست؟..
بسمه تعالي
حسنك كودك آن ده كه علف مي آورد وبه گاو وبز خود او مي داد تاكمي شير به منزل ببرد يادت هست؟
راوي قصه ماخود مي گفت بخشي اززندگي آن كودك دركتاب دوم لابه لاي علف وبارش باران گم شد.
روزي آن كودك پركاروزرنگ خسته ازكاركشاورزي ودلمشغولي آزموني را داد كه سرانجام بدي داشت براي كودك
متهم شد كه نمي فهمداو و اساسا خنگ است بغض كودك تركيد ولي افسوس نگفت مادرش بيماراست وپدرنيست كه نازش بخرد.
كودك قصه ي ماازآن روز به بدي شد مشهور دفترش را انداخت وكتابش گم شد پاي دركوچه گذاشت تاكه آن خاطره از ذهن ودل اوبرود
باخودش هيچ نبرد جزهمان خاطره هاي نمناك ودلي سرد كه آن روز به او اهدا شد درسراشيبي راه انتهاي كوچه
گرگهاي سر راه وشغالان كثيف با فريب ونيرنگ كودك قصه ي ما رابردند پشت كوهي كه درآن نورنبود آتشي آوردند دود آن برپاشد حسنك درآن دود محووناپيدا شد
مردمان ده ما خودشان مي ديدند كه چه فرجام بدي خورد رقم همكلاسيهايش خاطرات بدآن دوري ورنجوري را لابه لاي ورق خاطره ها حك كردند بعدازآن روز كسي آزمون را هدفي شوم نساخت تابتازد باآن برگلستان كه گلش انسان است
وفقط ميزان شد تا بسنجند به آن و بسازند ازنو آن مقامي كه خدا خواسته انسان برسد به مقامي كه ملك آرزوي آن دارد
خوشتر آن روز كه انسان به كرامت برسد به فضيلت به درستي وكمال
شعر ازمفيد آقااحمدي